لرزش لبهایت واژهی جز خداحافظی به ارمغان نیاورده
برو
اما قبل از رفتن فرصتی ده تا در عمق نگاهت غرق شوم
هر که را میخواهی نگاه کن
فرصتی ده تا شکوه صدایت را به خاطر بسپارم
هر چه میخواهی بگو
گرمای دستانت اگر محض نوازشم نیست
به من سیلی بزن
تا بار دیگر دستانت را بروی گونه هایم احساس کنم
زندگیم با این احساسها در آمیخته
نه نرو
لحظه ای درنگ کن
در ابتدای راه مردیست منتظر
با رویای ماندن و
کابوس هجرتت
می دانی که مقصدت واهیست
لحظهای درنگ کن
مبادا راه رفته فراموشت شود
فقط لحظه ای.......................

صورتت رنگ باخت و

ناله نسترنها در فضا پیچید

دیگر نه آواز چکاوکها بگوش می رسید و

نه اثری از شمیم شب بو ها بود

همه جا پر بود از ناله موج و غرور باران

چترم را باز کردم

نبودی

مرا میان آن همه هوس بوسه تنها گذاشته بودی

همیشه باران را دوست داشتی

میدانستم عاقبت همسفرت بارانست نه ........

چترم را بستم

دیگر برای ترسیدن از مکر باران دیر بود

دل به افسانه های دروغین که نبسته ای؟

همیشه دیدگانت رو به جاده ها بود

می روی و میدانی بدنبالت می آیم

شتابان نرو

کمکم کن

دعایم کن تا بار دیگر نا امیدی قدمهایت را در این هزار راه بیابم

تو فراموشم نکن

من معجزه می آفرینم